Σπήλαια

Σπηλιές στα Μάταλα

Μάταλα:
ΟΙ ΣΠΗΛΙΕΣ. Χρησιμοποιήθηκαν ίσως σαν κατοικίες των προϊστορικών ανθρώπων. Σε αρκετές απ' αυτές βρέθηκαν λαξευτοί στο βράχο τάφοι Ελληνορωμαϊκών και Πρωτοχριστιανικών Χρόνων.

Αρκαλοχώρι:

ΤΟ ΜΙΝΩΙΚΟ ΙΕΡΟ-ΣΠΗΛΑΙΟ, όπου βρέθηκε πλούσια κεραμική. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι τα αναθήματα - σε κάποια πολεμική θεότητα, όπως πιστεύεται - που περιλαμβάνουν ξίφη, μαχαίρια και σειρά από διπλούς πελέκεις, χρυσούς, ασημένιους και χάλκινους, μερικοί με εγχάρακτη διακόσμηση. Υπάρχουν και εδώ ενδείξεις για βίαιη καταστροφή του σπηλαίου στις αρχές της Υστερομινωικής Περιόδου. 

Αρχάνες (Επάνω) :
ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ "ΧΩΣΤΟ ΝΕΡΟ", στην ίδια περιοχή.

Ασίτες (Κάτω και Πάνω) :
ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΣΑΡΧΟΥ Ή ΧΩΝΟΣ Ή ΝΥΧΤΕΡΙΔΟΣΠΗΛΙΟ, στο Σάρχο, 4,5 χλμ Β. ΤΕχει μήκος περίπου 300 μ., με νερό και σταλακτίτες.

Βιάννος (Ανω) :
ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΒΙΓΛΑΣ, με σταλακτίτες και σταλαγμίτες, καταφύγιο στην Τουρκοκρατία (13 χλμ, βατός δρόμος).

Ζαρός - Καμάρες:

ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΚΑΜΑΡΩΝ, στα ΒΑ του χωριού, στη νότια πλαγιά της Ιδης (Ψηλορείτη) σε υψόμετρο 1.520 (1 ώρα ανάβαση). Ανακαλύφθηκε το 1890 από κάποιο χωρικό και με τις ανασκαφές Αγγλων αρχαιολόγων (1913) ήρθαν στο φως σημαντικά μινωικά ευρήματα και κυρίως μεγάλες ποσότητες από τα πολύχρωμα αγγεία της Μεσομινωικής (Παλαιοανακτορικής) Εποχής, γνωστά ως καμαραϊκά. Θαυμάσια δείγματα των αγγείων αυτών, που βρέθηκαν επίσης στα μεγάλα παλάτια της Κνωσού και της Φαιστού, θα δείτε στο Μουσείο Ηρακλείου. Το σπήλαιο, που χρησιμοποιήθηκε σαν κατοικία από τους νεολιθικούς ανθρώπους, ήταν κατά πάσα πιθανότητα αφιερωμένο στη λατρεία της μεγάλης μινωικής θεότητας. Για να επισκεφθείτε το σπήλαιο θα κάνετε πορεία-ανάβαση.

Καρτερός - Αμνισός:

ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΗΣ ΕΙΛΕΙΘΥΙΑΣ (απόσταση 1 χλμ στα νότια της Αμνισού). Αναφέρεται και στον ΤΟμηρο. Από τους κυριότερους τόπους λατρείας της Ειλειθυίας, θεάς των τοκετών. Ανακαλύφθηκε στο τέλος του περασμένου αιώνα και στους ντόπιους ήταν γνωστό ως Νεραϊδόσπηλιος. Είναι μακρόστενο (μήκος 60 μ. και πλάτος 9-12 μ.) και όπως απέδειξαν οι ανασκαφές (από τους αρχαιολόγους Χατζηδάκη και Μαρινάτο) υπήρξε τόπος λατρείας από τη Νεολιθική Εποχή ώς τον 5ο αι. π.Χ. (Στα κεραμικά ευρήματα αντιπροσωπεύονται όλες οι εποχές). Στο κέντρο περίπου του σπηλαίου υπάρχει ορθογώνιος βωμός ή σηκός, γύρω από δυο κυλινδρικούς σταλαγμίτες, που μοιάζουν με ανθρώπινες μορφές.

ΠΗΓΗ:Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού